BİLKA - Bilge Kadın Araştırma Merkezi
 
Berrin Uzlu Atmar (Yüksek Hemşire)

# 8 Mayıs 2017 Pazartesi

Önceleri  müstakil evlerde,  yürümeye başladığından itibaren çıplak ayacıklarıyla toprağa basmanın keyfiyle, o kendisinin olduğunu bildiği, bahçesinde gökyüzünü de görerek güle oynaya salıncağına koşan çocuklar vardı. Dedeleri belki tahtadan at da yapardı onlara, nineleri çetik- çorap örerdi, üşümesin diye yün pantolon ve kazaklar... Hele hele yelekler ise vazgeçilmez olanlarıydı kış için.

 

Biz artık şehirdeyiz ya, gözümüz kayıyor, duygu yoğunluğu yaşıyoruz üst üste binaların aralarında, camın demirlerine yapışıp dışarıyı anlamaya çalışan ama cıss olan pencerelerde büyüyen çocukları görünce.

 

Bu kadar ilerisini düşünmemiştik düşünemezdik, 3-5 katlı binalarda veya lojmanlarda yaşayan çocuklara apartman çocuğu denirdi o zamanlar,  parlak ayakkabılar, cici kıyafetleriyle temiz temiz bir yerlere gitmek için çıkarlardı büyükleriyle beraber evlerinden apartman çocukları. Dışarıda  sümükleri akarken ellerindeki ekmek parçasını ısırmaya çalışmazlardı, bilmezdik ama herhalde onların evlerinde yere sofra bezi serilip siniye yemek hazırlanmazdı da...

 

Yıllar yıllar...

 

Şimdinin doğası artık okul öncesi, ana okulları, yuva ve kreşlerde  sanki gerçek bahçeymiş gibi zemin yeşille kaplanıyor, duvarlarda gövdesi kahverengi,  yukarısı yeşil boyadan ağaç resimleri, aralarında kırmızı toplar, belli ki elma ağacı veya başka başka da ağaçlar,  hele  iki salıncak, bir de tahterevalli koyunca tastamam bahçe sana:) tamam. O resimle büyüyen, ağaca da çıkılacağını bilmeyen çocuklar ahh...

 

Ne zevklidir aslında ağaca tırmanmak, dallar arasında ilerlemeye çalışırken dengeyi ayarlamak, biraz daha yukarıya,  kirazlar orada, sonra erik ağacına, dalları incedir haa, dikkat :)  İncirden düşmeyen yoktur neredeyse... Üstümüz leke içinde, yüzümüzde ne yediğimizi  saklayamadığımız meyvelerin boyası, biraz duttan, biraz vişneden.

 

Kırsallarda, taşralarda bu güzellikleri yaşayan ve şanslarının farkına varmayanların da, yıllar sonra özlemini çekeceği devri zamanları yaşıyoruz. O kocaman upuzun,  ışıltılı,  pahalı binalarda yaşayan çocuklarımızın her şeyi var mı gerçekten? Büyüdük,  belki artık “bizim zamanımızda...” diyen nesilden olduk ve oyunlarımıza “eski” diyoruz maalesef  ama biz o oyunları çok seviyorduk. Uçurtma, yakan top, birdirbir, bezirgan, körebe, ip atlama, beş taş, aldım verdim ve daha bir çok oyun... Ve maalesef oynarken düşüp dizleri kanamıyor ki tükürüğüyle silsinler, elleri yüzleri toprak olamıyor ki çeşmede yıkarken çamurları aksın?

 

“Çocuklarımız, çok şey kaybediyorlar yazık... Olanı kurtarabilseydik” diyor Gülser anne, güzden ektiği rokaları biraz sonraki salatada kullanmak için toplarken :)

 

Ruhumuzdaki çocuğu korumak dileğiyle...

 
 

İsminiz
Mail adresiniz
Konu
Mesajınız

 
 

::: Berrin Uzlu Atmar (Yüksek Hemşire) - Diğer Yazılar

 
# 23 Ocak 2017 Pazartesi
Ülkemizde sanayinin ve gelir düzeyinin ve yaşam standardınınyükselmiş ve yükselmekte olduğunu çorapla mı ölçeceğiz`` diye sorabilirsiniz.
# 6 Ocak 2017 Cuma
Cumartesi günleri yarım gün daha okula giderdik, 2 teneffüs ve 3 dersimiz vardı.
# 2 Temmuz 2016 Cumartesi
Çok özenli olunmalıydı, bir genç kız her işi iyi yapmalıydı ama ütü kesinlikle en iyi yapılmalıydı.
# 13 Mart 2016 Pazar
Yüzük takmaya başladıktan sonrakiabdest alışlarımdaanneannem aklıma gelir,yüzüğümü oynatırım ki, altına su gitsin…
# 15 Ocak 2016 Cuma
Yaşlıca bir tanıdığınız... akrabanız…var mı? Kaybetmediğiniz anneanneniz,babaanneniz, büyük baba… teyze... dayı... pamuk anneniz, tonton babanız...?
 
 

 
 
 

 

 

::: BİLKA Haberci

İsminiz
:
e-Posta
:
 
 Katıl  Ayrıl
 
BİLKA - Bilge Kadın Araştırma Merkezi © 2008 - Tüm hakları saklıdır